<back | Page 19 | Liber III >>
ELEGIA XIX.
Si tibi non opus est servata, stulte, puella,
at mihi fac serves, quo magis ipse velim!
Si tibi non opus est puella custodita, fatue; at cura ut mihi custodias, ut ipse amplius cupiam.
quod licet, ingratum est; quod non licet acrius urit.
ferreus est, siquis, quod sinit alter, amat
speremus pariter, pariter metuamus amantes,
et faciat voto rara repulsa locum.
Quod conceditur, iniucundum est; quod non conceditur, uehementius solicitat. Bardus est, si quis amat quod alius non prohibet. Amantes speremus aequaliter, aequaliter timeamus: et iucunda repulsa praebeat locum desiderio.
quo mihi fortunam, quae numquam fallere curet?
nil ego, quod nullo tempore laedat, amo!
Quorsum mihi fortunam conciliem, quae nunquam curet decipere? Ego mihi diligo, quod nunquam me maceret.
Viderat hoc in me vitium versuta Corinna,
quaque capi possem, callida norat opem.
Callida Corinna aduerterat hoc crimen in me; et uafra cognouerat modum, quo tangi possem.
a, quotiens sani capitis mentita dolores
cunctantem tardo iussit abire pede!
Ah quoties fingens dolores capitis ualentis uoluit me morantem pede ignauo discedere!
a, quotiens finxit culpam, quantumque licebat
insonti, speciem praebuit esse nocens!
Ah quoties simulauit crimen; et quantum libebat, culpae conscia se simulauit innoxiam!
sic ubi vexarat tepidosque refoverat ignis,
rursus erat votis comis et apta meis.
Postquam sic solicitauerat, et excitauerat denuo amorem languentem, rursus erat humana et idonea meis desideriis.
quas mihi blanditias, quam dulcia verba parabat
oscula, di magni, qualia quotque dabat!
Quas blanditias, quam mollia uerba mihi adornabat! (Dii magni) qualia et quot suauia praebebat!
Tu quoque, quae nostros rapuisti nuper ocellos,
saepe time simulans, saepe rogata nega;
et sine me ante tuos proiectum in limine postis
longa pruinosa frigora nocte pati.
Tu etiam, quae nuper abstulisti nostros oculos, saepe strue dolos, saepe orata recusa: et patere me prostratum ante tuos postes in limine perferre multa frigora nocte pruinosa.
sic mihi durat amor longosque adolescit in annos;
hoc iuvat; haec animi sunt alimenta mei.
Sic mihi amor permanet, et crescit in multa commoda: hoc prodest; haec sunt pabula mei amoris.
pinguis amor nimiumque patens in taedia nobis
vertitur et, stomacho dulcis ut esca, nocet.
Amor crassus, et nimium apertus, nobis mutatur in fastidia; et obest, tanquam dulcis cibus uentriculo.
si numquam Danaen habuisset aenea turris,
non esset Danae de Iove facta parens;
dum servat Iuno mutatam cornibus Io,
facta est, quam fuerat, gratior illa Iovi.
Si turris aerea nunquam clausisset Danaën; Danaë non facta fuisset mater de Ioue. Dum Iuno custodit Io curuam cornibus, illa magis placuit Ioui, quam ante.
quod licet et facile est quisquis cupit, arbore frondis
carpat et e magno flumine potet aquam.
Quisquis expetit, quod concessum et pronum est, deripiat folia arbore, et hauriat aquam ex uasto fluuio.
siqua volet regnare diu, deludat amantem.
ei mihi, ne monitis torquear ipse meis!
Si qua cupiet diu imperare, fallat amantem. Hei mihi, quod ipse urgeor meis praeceptis!
quidlibet eveniat, nocet indulgentia nobis—
quod sequitur, fugio; quod fugit, ipse sequor.
Cuiuis contingat licentia, nobis officit. Vito, quod me sequitur: indesinenter persequor, quod dilabitur.
At tu, formosae nimium secure puellae,
incipe iam prima claudere nocte forem.
At tu, nimium negligens pulchrae puellae, incipe iam prima nocte obdere ianuam.
incipe, quis totiens furtim tua limina pulset,
quaerere, quid latrent nocte silente canes,
quas ferat et referat sollers ancilla tabellas,
cur totiens vacuo secubet ipsa toro.
Incipe exquirere, quis toties clanculum pulset tuum ostium; quamobrem canes allatrent nocte tacita. Quo callida famula portet, et denuo portet tabellas; quamobrem ipsa toties seorsum cubet lecto inani.
mordeat ista tuas aliquando cura medullas,
daque locum nostris materiamque dolis.
Ista solicitudo tandem urat tua praecordia; et praebe ansam et causam nostris fraudibus.
ille potest vacuo furari litore harenas,
uxorem stulti siquis amare potest.
Ille potest surripere arenas deserto littore, si quis potest amare coniugem insulsi.
iamque ego praemoneo: nisi tu servare puellam
incipis, incipiet desinere esse mea!
Iamque ego praedico; nisi tu incipis custodire puellam, incipiet non esse mea.
multa diuque tuli; speravi saepe futurum,
cum bene servasses, ut bene verba darem.
Multa toleraui et diu; saepe fore cogitaui, cum bene custodiuisses, ut te bene deciperem.
lentus es et pateris nulli patienda marito;
at mihi concessi finis amoris erit!
Tardus es, et fers nulli uiro ferenda. At finis mihi ueniet amoris non prohibiti.
Scilicet infelix numquam prohibebor adire?
nox mihi sub nullo vindice semper erit?
Nempe misero mihi nunquam denegabitur aditus? Nox semper mihi erit sub nullo ultore?
nil metuam? per nulla traham suspiria somnos?
nil facies, cur te iure perisse velim?
Nihil extimescam? Ducam somnos sine omni suspirio? Nihil ages, quamobrem merito cupiam te interiisse?
quid mihi cum facili, quid cum lenone marito?
corrumpit vitio gaudia nostra suo.
Quid mihi cum indulgenti, quid cum marito lenone? Perdis nostram uoluptatem tua culpa.
quin alium, quem tanta iuvat patientia, quaeris?
me tibi rivalem si iuvat esse, veta!
Quin petis alium, cui tanta indulgentia prosit? Si tibi prodest me tibi esse riualem, prohibe.
<back | Page 19 | Liber III >>
